W 1981 roku w Stanach Zjednoczonych po raz pierwszy zastosowano zapłodnienie pozaustrojowe, czyli metodę in vitro. Od tej chwili wspomaganie medyczne rozrodu w ten sposób stało się popularne na całym świecie. Istnieje wiele metod zapłodnienia pozaustrojowego, a dziedzina ta cały czas się rozwija.

Na czym generalnie polega in vitro?

Proces zapłodnienia pozaustrojowego, nazywany in vitro, polega na połączeniu komórki jajowej z plemnikiem poza organizmem kobiety, w kontrolowanych warunkach laboratoryjnych. Zgodnie z polskim prawem, z takiej metody leczenia niepłodności mogą korzystać pary heteroseksualne, niekoniecznie małżeństwa, które mają ku temu wskazania. Wśród czynników, które uzasadniają skorzystanie z in vitro wymienić należy:

  • obniżone parametry męskiego nasienia,
  • endometriozę,
  • niedrożność jajowodów,
  • brak możliwości wywołania owulacji,
  • niepowodzenie przy stosowaniu uprzednio innych metod wspomaganego rozrodu,
  • występowanie niepłodności o nieokreślonej przyczynie – niepłodności idiopatycznej.

Zapłodnienie pozaustrojowe odbywa się zawsze poza organizmem kobiety.

Dostępne metody in vitro?

Obecnie stosuje się dwie główne metody przeprowadzania sztucznego zapłodnienia: metodę ICSI oraz metodę IMSI. Metoda ICSI, czyli intracytoplasmic sperm injection oznacza sztuczne zapłodnienie, w którym podczas zabiegu wprowadza się wybrany plemnik do komórki jajowej – do jej cytoplazmy. Wystarczy jeden zdrowy plemnik, aby doszło do skutecznego zapłodnienia jajeczka, dlatego jest to metoda w szczególności polecana osobom, u których partner ma problemy z niską zawartością plemników w spermie.

Natomiast metoda IMSI – intracystoplasmic morphologically selected sperm injection to jedna z nowszych metod in vitro, w której szczegółowo, pod dużym powiększeniem bada się plemniki. Można wyłapać wady w ich budowie, które mogą sugerować istnienie w nich wadliwego materiału genetycznego.  IMSI oznacza docytoplazmatyczną iniekcję morfologicznie dobranego nasienia i w praktyce przypomina wcześniejszą metodę ICSI.

Jeśli mężczyzna cierpi na azoospermię, czyli brak plemników w nasieniu, można zastosować w jego przypadku jedną z dwóch metod pobrania plemników: MESA-ICSI, czyli docytoplazmatyczną iniekcję plemnika pobranego z najądrzy lub TESE – ICSI, tj. docytoplazmatyczną iniekcję plemnika uzyskanego za pomocą punkcji jądra.

Wszystkie metody in vitro można określić wspólnym mianem metod IVF – in vitro fertilisation. Dążą one do skutecznego zapłodnienia pozaustrojowego w warunkach laboratoryjnych.