Stent jest to mała „sprężynka” (ok. 8 mm) wykonana ze stali lub stopu chromowo-kobaltowego, którą umieszcza się w naczyniu krwionośnym, tak by go udrożnić. Stenty wprowadza się do organizmu za pomocą cewników zakończonych balonikiem. Przy zabiegu należy nakłuć tętnicę biodrową, promienną lub ramienną, aby wprowadzić urządzenie do tętnicy wieńcowej. Balonik pomaga rozszerzyć żyły, dzięki czemu stent może się przedostać do nieudrożnionego naczynia krwionośnego. Zabieg trwa około 30 minut i jest wykonywany w pracowni radiologicznej. Po wszczepieniu stentu, pacjent powinien zostać w szpitalu przynajmniej jedną dobę.

Jak długo wytrzymują stenty?

Początkowo stenty były traktowane jako ciała obce, a organizm wytwarzał neointimę – narastającą tkankę, która zwężała światło w naczyniu krwionośnym, przez co robił się nowy zator. Nowoczesne stenty produkują substancje antypoliferacyjne, które zmniejszają ryzyko ponownego zamknięcia się naczynia i wytrzymują długi czas (do śmierci pacjenta). Dopóki jednak stent nie zostanie pokryty grubą warstwą tkanek i ma bezpośredni dostęp do krwi (ok. 3 tygodnie), może wystąpić ryzyko nieprzyjęcia stentu i potraktowania go jako ciała obcego. Z tego względu pacjent musi przyjmować leki, które hamują układ krzepnięcia.

Powikłania po wszczepieniu stentów

Najczęściej spotykanym powikłaniem po wszczepieniu stentu jest krwiak. Poza tym, może się pojawić ból w miejscu wprowadzenia cewnika lub tętniak. Wymioty, bóle głowy oraz spadek ciśnienia to kolejne powikłania po wprowadzeniu stentu do naczynia krwionośnego, które powinny ustąpić po trzech tygodniach. Do zagrażających życiu powikłań należą:

• zamknięcie lub zator tętnicy wieńcowej,
• zawał serca,
• udar mózgu,
• arytmia,
• pęknięcie blaszki miażdżycowej.

Są to jednak powikłania, które występują u pacjenta bardzo rzadko. Jeśli choremu podany był kontrast, mogą pojawić się zmiany skórne (rumień, wysypka) oraz spadek ciśnienia. Może dojść również do uszkodzenia nerek lub wstrząsu.